stamppot

Stamppotcultuur

Stamppotcultuur

Bandcoach is er voor de Belgische en Nederlandse muzikanten. In Bandcoach vind je geen interviews met buitenlandse zangers, gitaristen en drummers. Waarom? Omdat Nederland en België barst van het talent. Geen enkele reden om over de grenzen van de Benelux te kijken naar waanzinnige muzikanten. Wij hebben een waanzinnige muziekwereld. Ik werd daar weer in bevestigd toen ik op uitnodiging van Edward Reekers naar Motel Westcoast in de Arnhemse stadschouwburg ging. Ik ben geen fan van coverbands of van wannabees van zogenaamd zangtalent, want vaak wordt het origineel verkracht en blijf ik achter met een ietwat onaangenaam muzikaal gevoel. Maar ik werd van mijn sokken geblazen door de kwaliteit van Motel Westcoast, waarin naast Edward Reekers en waanzinnige band ook Syb van de Ploeg en de zeer getalenteerde Julian Thomas zingen. Dit ontsteeg het covergehalte en ik waande me af en toe in een live-concert van Creedence Clearwater Revival.
We barsten dus van echt muzikaal talent en ze spelen met ogenschijnlijk gemak de grootste internationale songs. Aan kwaliteit ontbreekt het dus niet, maar wat ik me tegelijkertijd wel afvroeg, waarom er zo weinig van die fantastische songs in Nederland of België worden geschreven? Er moet toch voldoende songwriting talent binnen onze grenzen zijn, maar waarom worden er dan niet veel meer epische nummers geschreven behoudens een handjevol hits in de afgelopen eeuw? Het antwoord ligt, denk ik, in het feit dat wij geen echte muziekcultuur hebben waarin talenten tot wasdom kunnen komen. Te weinig cafés of podia waar muzikanten kunnen optreden, te weinig publiek dat nieuwe muziek of muzikanten omarmt, te weinig of zelfs geen media-aandacht voor onbeken de talenten. Waar blijft dat tv-programma dat nieuwe talenten een kans geeft? Geen talentenjacht, maar gewoon een tv-podium om zonder wedstrijdformulier op te treden. Een ‘Jools Holland’ voor Nederlands en Belgisch talent.
In Nederland zoeken we echter naar een muzikale stamppot. Het moet niet te duur zijn, vooral niet apart smaken en iets zijn wat iedereen vreet, en het liefst doen we zo weinig mogelijk moeite. Gewoon alles lekker goedkoop stampen. Voor fi jnproevers zijn er nauwelijks podia. In België lijkt de situatie iets smakelijker te zijn, maar om van een echte muziekcultuur te spreken, is ook een ‘over statement’. Dat wat de grijze massa wil, daar wordt voor gekookt: een muzikale gaarkeuken. En er is zoveel talent. Zo staat in deze Bandcoach de Belgische singer- songwriter Tom Dice en in het verleden heeft Bandcoach ook andere talenten aan het woord gelaten. Dotan, A Balladeer, Left en vele andere instrumentalisten die normaliter in de schaduw staan of nooit worden ‘gezien of gehoord’.
We zijn als muziekluisteraars doof, blind en smaakloos geworden, waardoor degenen die gehoord, gezien en geproefd mogen worden geen platform; geen diepgewortelde cultuur, geen broeinesten hebben waar zij hun creativiteit kunnen botvieren en uiten. Want het zijn juist deze condities die nodig zijn om talent te cultiveren en grootse epische songs te kunnen componeren, arrangeren en musiceren. Ik weet zeker dat componist Marco C. de Bruin, die ook in deze Bandcoach staat, in zo’n wereld zou willen leven. Welke muzikant niet? Bandcoach is en zal daarom het podium voor fijnproevers blijven met tal van recepturen voor een nog betere muzikale beleving en streeft naar die broodnodige muziekcultuur.

Deze column verscheen eerder in Bandcoach Magazine

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email to someone
Reinout Burgers

Geschreven door

Hoofdredacteur

Reacties (0)

Gerelateerde artikelen

Kennispartners

knowledge partners