DotanTivoli3-1024x682

Singer-songwriter Dotan

Singer-songwriter Dotan

Dotan: ‘I am the lucky one’

Het verhaal van singer-songwriter Dotan is een inspiratie voor alle muzikanten. Na jaren spelen in honderden kroegjes verstuurde hij in 2009 spontaan een e-mail met demo’s naar de wereldberoemde producers Martin Terefe en Sacha Skarbek. Een uur later werd hij door Terefe opgebeld om naar London te komen. Zes jaar later breekt Dotan definitief door met het nummer ‘Home’, gevolgd door een uitverkochte Ziggo Dome.

In 2011 kwam zijn debuutalbum Dream Parade uit; opgenomen in Los Angeles en inmiddels werkt hij aan zijn tweede album. “Een kans krijgen en die verzilveren is één ding, maar het succes vasthouden. Dat is het lastigste.”
Dotan heeft zich laten inspireren door songwriters als James Taylor, Paul McCartney, Eric Clapton en Neil Young; en dat is duidelijk terug te horen op zijn debuutalbum Dream Parade dat vorig jaar verscheen. Het album, dat in LA is opgenomen, staat vol met prachtige songs als This Town, Where We Belong en Hopes and Dreams. Eerlijke nummers waar de kwaliteit van zijn muzikaliteit duidelijk in terug te horen is. In de eerste maand nadat This Town op internet stond, waren er al 100.000 mensen die naar de song hadden geluisterd. Een mooi statement van zijn talent.DotanTivoli1

Muzikale reis
Een ding wordt meteen duidelijk bij de ontmoeting met Dotan in het Amsterdamse muziekcafé Kobalt. Het succes en de roem zijn hem niet naar het hoofd gestegen. Hier zit een bescheiden singer-songwriter. Wars van glamour die bekendheid met zich meebrengt. Een persoon met oog voor de diepgang in zichzelf, passie voor de wereld om hem heen en vooral liefde voor muziek. Dotan blijft na de storm van succes zichzelf. Hij kan niet anders. Hij kan niet anders dan muziek maken vanuit zijn ziel en elke stap van dat pad is een verloochening van wie hij is.
Dat zijn niet slechts woorden, maar dat komt vooral tot uiting als hij op het podium speelt. Telkens probeert hij het publiek te betrekken bij zijn beleving en emoties. Ze mee te nemen op zijn muzikale reis; zijn innerlijke overwegingen. De optredens zijn haast van een hartstochtelijke schoonheid met aan het einde van zijn concert een echte unplugged-sessie midden in het publiek. Hoe puurder kun je als luisteraar en muzikant muziek beleven. Dotan is dan ook een muzikant pur sang.

Muziek spreekt
“Dit is het enige wat ik kan”, zegt Dotan. “Mijn muziek spreekt voor zich. Dat is het belangrijkste. Dan kunnen mensen mij zien. Maar ik wil als muzikant dingen doen en niet als BN’er. Na mijn debuutalbum werd ik veel gevraagd voor tv en commercials. Ik wil mijn eigen ding doen en daar horen geen optredens in spelprogramma’s op tv bij. Ik heb ook geen zin om over mijzelf te praten en verhalen over mijzelf terug te lezen. Op internet lees ik veelal positieve zaken, maar soms ook negatief en dan merk je toch dat de muziekwereld een harde wereld kan zijn. Dertig tot veertig procent gaat over muziek de rest eromheen is politiek.”

Bij jezelf blijven
“In Amerika vonden ze mij ‘down to earth’. In Nederland vinden ze mensen als snel te arrogant en mag je niet over je succes praten. Dat doe ik wel, maar omdat ik dit graag wil delen met anderen. Dat kan soms arrogant overkomen, maar ik ben eigenlijk heel verlegen en heb vaak getwijfeld of ik een echte frontman ben. Op het podium ben ik nooit de persoon die schreeuwt ‘hebben jullie er zin.’ Zo ben ik niet. Wat ik belangrijk vind, is dat mensen mijn muziek goed vinden. Dat ik iets los maak. Maar muziek en personen worden altijd op een subjectieve manier beoordeeld. De muzikant en zijn muziek worden ook niet los van elkaar gezien. Die magie hoort bij elkaar. Laatst zat ik in mijn sportkleding in de tram tegenover een meisje. Ze twitterde dat ze mijn muziek ineens minder vond, omdat ze meer glamour had verwacht. Als je in een zaal zoals Paradiso staat en voor driehonderd man speelt, kijkt iedereen anders naar je. Dat is gaaf, maar ook verwarrend. Dan moet je bij jezelf blijven. Dat leer je heel snel. Niemand weet het zo goed als jijzelf.”

Instant fame
“Al die tv-talentenjachten. Ik heb er niets mee. Dat is ‘instant fame’. Het is vermakelijk. Leuk om te kijken, maar het heeft meer met entertainment te maken dan met muziek. Natuurlijk is het bewonderenswaardig dat ze deelnemen, maar voor mij is dat nooit een gedachte of optie geweest. Veel mensen weten echter niet hoe ze moeten beginnen. Dat vergt geduld en doorzettingsvermogen. Het zijn echter vaak geen muzikanten, maar vocalisten. Ze hebben niet het eelt op de ziel van een muzikant zitten. Ik heb jarenlang door heel Nederland gereisd. Kroegjes en zaaltjes afgestruind met de vraag: ‘Kan ik hier spelen?’ Tijdens een tv-talentenshow worden mensen ineens beroemd met vluchtige fans, maar daarna kan het alleen maar naar beneden gaan. Mijn carrière heb ik net andersom gedaan. De moeilijke weg bewandeld. Maar een carrière die jezelf hebt opgebouwd, heeft een betere basis. Je kunt alleen nog maar omhoog.”

Why me
“Ik was een jongen die het ook niet wist. Ik speelde in coverbandjes en deed mee aan jamsessions. Maar wat ga je doen; hoe ga je het aanpakken als je muzikant wilt worden en muziek maken het enige is wat je wilt. Dat je kunt. Ik heb toen een e-mailtje gestuurd naar de producers Martin Terefe en Sacha Skarbek. Het was niet zo dat ik dacht: ik wil met de beste samenwerken, maar met wie ik graag zou willen werken. Ik had ze op veel cd’s zien staan van artiesten die ik erg goed vond. De wijze van produceren. Het eigen geluid. Ik heb toen een mailtje naar hen gestuurd met demo’s van eigen liedjes opgenomen in de badkamer met een tekst wie ik was.”
„Een uur later werd ik door Terefe opgebeld of ik naar Londen wilde komen. Ik vroeg: ‘Why me?’. Hij antwoordde dat hij mijn combinatie van mooie liedjes en goede uitvoering te gek vond. Hij hoorde iets aparts en dat dit redelijk schaars was. Ik heb toen mijn baan opgezegd; de studie tijdelijk stopgezet en ben voor twee maanden naar Londen gegaan. Ik dacht: ‘Ik ga er heen voor een leuke ervaring en ze zullen me wellicht om een zak met geld vragen.’ Maar ik mocht twee maanden lang op hun kosten in de studio aan mijn sound en muziek werken.”

Leven als muzikant
“De eerste dagen was ik verstijfd en wist eigenlijk niet wat ik daar te zoeken had. Zeker toen ik Adèle, Jessy J en James Morrison tegenkwam. Gaandeweg groeide ik erin en zag dat alle mensen gewoon muziek wilden maken. Je ego laat je buiten de studio. Ik heb in de tijd vooral geschreven en aan mijn sound gewerkt. Ik wilde ontdekken wat ik wilde maken en mezelf ontwikkelen. Er is niks op de plaat gezet. Het was een goede ervaring om in een andere stad met muziek bezig te zijn en je te redden. Als een echte muzikant te leven. Schrijven met anderen. Met de beste songwriters in de wereld.”
„Dat was lastig, maar ook ‘cool’. In Londen heb ik mijzelf gevonden als muzikant, maar ook als mens. Daar wist ik: ‘Dit is wat ik de rest van mijn leven ga doen. Ik heb vertrouwen gekregen. Je komt ergens binnen en moet jezelf bewijzen en boven jezelf uitstijgen. Je moet lef hebben en sterk in je schoenen staan, want je wordt getest en je moet het waarmaken. En als je een kans krijgt en je kunt die verzilveren dan moet je dat succes nog vasthouden. Dat is het lastigste.”

The lucky one
“Terug in Nederland ging droom verder. Er waren verschillende labels geïnteresseerd. Ik heb toen bij EMI een platencontract gesloten onder meer omdat dit het label van The Beatles is. Ik kreeg een A&R manager aangesteld: Erroll Anthonie. Hij gaf mij de vrijheid om mijn muziek te maken. Hij is belangrijk voor mij en ondersteunt me. Ik heb in Los Angeles mijn album kunnen opnemen, maar ik twijfelde vlak voor het opnemen of ik wel een echte artiest was. Ik heb altijd getwijfeld, maar Erroll verzekerde mij dat ik een echte muzikant was. En dat maakte mij rustig. Fijn om zo’n persoon om je heen te hebben.”
„Ik doe veel zelf, videoclips, mijn kleding. Hij ondersteunt me erin. Ik word gekend als ik dingen niet wil doen die niet bij me passen. Ik heb veel vrijheid en word beschermd. Ze zagen dat ik een singer-songwriter ben en mijn eigen muziek schrijf en dat ik de creatieve vrijheid moet hebben om mijn eigen nummers te schrijven. I am the lucky one. Ik ben nu ook meer betrokken bij de productie dan bij het eerste album. In LA overheerste de angst dat het mis zou gaan. Nu worden de liedjes nog meer van mijzelf. Maar ik ben geen producer dus ik ga het album samen met goede mensen produceren. Ik ben op zoek naar een nieuwe producer en heb al gesprekken met Thomas Dybdahl. Toch blijft het lastig. Ik voel de druk van het tweede album. In de muziekwereld is het tweede album namelijk een gevreesd ding.“

Spelen voor publiek
“Ik heb besloten om een stap terug te doen. Voorlopig geen grote festivals, maar weer in kleine zaaltjes en kroegjes spelen. Ik kan doorstomen en hit na hit scoren of ik kan mij rustig als muzikant ontwikkelen. Ik speel zelfs in huiskamers om mijn nieuwe album uit te testen. Dan kan ik zo eerlijk mogelijk voelen of de liedjes aanslaan. Als het alleen met gitaar en zang goed overkomt, werkt het. Ik vind de huiskamerconcerten tof om te doen. Het is persoonlijker en eigenlijk meer theater. De mensen zijn dankbaar en ik kom op plekken waar ik nog nooit van heb gehoord.”
„De nieuwe liedjes zijn ook anders. Had mijn eerste album meer een bandgeluid, het nieuwe album wordt intiemer. Ik wil mensen raken. In de afgelopen periode heb ik mijn nieuwe liedjes voor een publiek gespeeld en goede reacties gekregen. De nieuwe liedjes zijn heel persoonlijk en staan dichtbij mijzelf. Ik voel me nu wel kwetsbaarder en mensen vergeten soms dat je als muzikant je hart op tafel legt. Je hele hebben en houden. Daarnaast moeten mensen kunnen genieten van mijn optreden. Er zijn muzikanten die zeggen dat ze  voor zichzelf spelen. Dat is onzin. Als je speelt, speel je voor mensen. Het is belangrijk wat zij ervan vinden, maar niet iedereen vind je goed. Dan moet je je richten op de mensen die je wel tof vinden.”

Bindende taal
“Ik heb een iPhone en daar zing ik de melodie in. Ik kan zelfs ’s nachts opstaan en dan ga ik schrijven of vlak voor het slapen. Als ik ga zitten, komt er meestal weinig uit. Voor anderen schrijf ik ook en ik organiseer singer-songwriter-avonden en hoop talentvolle artiesten te ontdekken. Als ik het tof vind, bel ik ze en ga de studio in. Ik ben daarnaast bezig met Amnesty International om een radiostation in Nigeria op te zetten voor talentvolle artiesten. Ik speelde daar onlangs met de lokale artiesten en ineens krijgt je nummer een ander jasje. Voor mij is muziek een bindende taal. Met muziek heb je invloed op mensen. Kun je dingen veranderen en als iemand naar je toe komt en zegt dat ze de avond van hun leven hebben gehad of dat ze jouw muziek op hun trouwdag draaien. Dan is dat veel interessanter dan op tv komen en twee maanden op een eiland te zitten.”
„Maar het is hard werken. Daar vergissen veel mensen zich in. Ik speel nu vijf dagen in de week al twee jaar lang. Sjouw nog steeds mijn eigen spullen en rij overal naar toe. Ik ben nergens te beroerd voor en speel overal. Dit is echt topsport. Ik zie mijn vrienden niet meer, want als ik speel, zijn zij vrij. Ik zou niet willen ruilen, maar ik had nooit gedacht dat het zo moeilijk was.”

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email to someone
Reinout Burgers

Geschreven door

Hoofdredacteur

Reacties (0)

Gerelateerde artikelen

Kennispartners

knowledge partners