podiumangst

Podiumangst

Podiumangst

In ben van 1961, dus met enige muziekhistorische kennis kun je berekenen dat mijn muzikale loopbaan begon in de hoogtijdagen van het elektronisch orgel. Begin jaren zeventig stonden in ieder huizenblok wel één of twee van deze instrumenten, met merknamen die inmiddels prehistorisch aanvoelen. Bij ons thuis kwam er een Solina. Het ding klonk nergens naar, maar in die tijd waren we al gauw onder de indruk van alles wat elektronisch was. De elektronische orgels van toen zijn anno 2010 helemaal in de vergetelheid geraakt. Eén orgel heeft de tand des tijds overleefd, volkomen terecht, en dat is de Hammond. Maar die was in de jaren dertig al uitgevonden.Ik volgde keurig mijn muzieklessen op de plaatselijke muziekschool. Uiteraard hadden we ook onze jaarlijkse uitvoeringen in het dorpshuis. Het zal mijn tweede uitvoering zijn geweest. De burgemeester en zijn vrouw zaten op de eerste rij, mijn moeder en zus ergens in de zaal, mijn vader moest werken. Tegelijk met twee orgelmeisjes moest ik het podium op en ik was als eerste aan de beurt. De leraar sommeerde de meisjes achter het orgel te gaan, precies in mijn zicht. Dat had hij beter niet kunnen doen. Ik zette ‘Waarheen pelgrims’ in, uit deel 2 van Carlo West en ging als een speer. Maar de dames hadden zich voorgenomen om mij aan het lachen te maken en helaas ben ik daarvoor een gewillig slachtoffer. Halverwege het lied verkrampte ik volledig van de ingehouden lach en een fout kon niet uitblijven. Dat gebeurde ook, waarbij ik bij wijze van wanhoop nog even mijn handen in de lucht strekte, alsof ik zelf een pelgrim was. Met de moed der wanhoop en een knalrood hoofd speelde ik door en worstelde mij naar het einde van mijn optreden. De echo van de laatste noot was nog niet weg of ik klapte mijn muziekboek dicht, griste het van de lessenaar en sprong met een grote boog van het podium. Ik landde pal voor de voeten van de burgemeester, waarbij ik bijna in diens schoot tuimelde. Half verdoofd ging ik weer naast mijn moeder zitten, die het allemaal niet echt leuk leek te vinden en tegen me mompelde ‘Wat was dat nou voor malle vertoning?’Hoe kom ik hier nou bij? Ik moest eraan denken toen ik het artikel over podiumangst schreef. Van psychiater Esther van Fenema begreep ik dat podiumangst in de muziekwereld een veel groter probleem is dan over het algemeen wordt gedacht. Sommige muzikanten durven na een slechte ervaring het podium niet meer op en ook geen audities meer te doen. Gelukkig was ik tijdens mijn fatale optreden in het dorpshuis te jong om te beseffen dat dit ook een slechte ervaring was en musiceerde ik daarna vrolijk verder.

 

 

Deze column verscheen eerder in Bandcoach Magazine

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email to someone
Fred Meijer

Geschreven door

Fred Meijer, redacteur Bandcoach Magazine

Reacties (0)

Gerelateerde artikelen

Kennispartners

knowledge partners