pleuris-van-holland

Pleuris van Holland

Pleuris van Holland

 

Pleuris van Holland

De Pleuris van Holland, noemt Bandcoach artdirector Jaap Geurtsen alle talentenwedstrijden op tv. Ik kan hem alleen maar bijvallen en vele muzikanten met mij, hoop ik. Een afgrijzen voor de muziekwereld; al doen de programmamakers alle moeite om het anders te laten lijken. Ten eerste is het doorgestoken kaart, heb ik mij laten vertellen door anonieme bronnen. Zelfs het omdraaien van de stoelen in de Voice is georganiseerd spontaan. Maar oké, dat is tv en ik lig er niet echt wakker van.
Wat mij wel uit de slaap houdt, is het gevoel dat muziek niet thuishoort in het slagveld van wedstrijden, talentenjachten of battles. Donder op. Muziek moet op zijn eigen merites worden beoordeeld. Niet of de een net iets beter is dan de ander. Over smaak valt niet te twisten en over muziek dus ook niet. Je vindt iets mooi of niet. Het past bij je oren of het werkt op je stoelgang, maar elke muzikant, zanger of song wordt op persoonlijke basis gewaardeerd. Niet door zogenaamde ‘professionals’, uit het muziekvak. Ik begrijp ook niet waarom zij zich hiervoor lenen. Tv corrumpeert wellicht de ziel.
Wat ik ook ergerlijk vind, is dat er toch een beetje misbruik wordt gemaakt van de zanger of artiest. Iedere zanger wil voor een publiek zingen. Dat is wie ze zijn. Het zit in hun aard. Ze kunnen niet anders. Ze zullen elk podium bestijgen waar ze kunnen zingen. En als de verleiding van het verlangen naar succes zo groot is; de worst zo vet en het podium zo groot dat ze al hun schroom en verstand opzij zetten en zich als een willoos slachtoffer laten verleiden door blind succes; als een vlieg in de val trappen van een vleesetende plant, dan zou je bijna kunnen spreken van een aanranding van de artiest.
Ik chargeer. Tuurlijk, maar mijn afgrijzen wordt nog heftiger. Want als de talenten worden gekozen om door te gaan, worden ze begeleid door de professionals. Tussen de talenten zitten soms waanzinnig goede zangers of zangeressen met een uniek eigen geluid, maar de professionele begeleiding vermaalt alles tot een oneetbare eenheidsworst. Weg originaliteit, weg karakter en hallo de tiende Ben Saunders. Daar zit toch niemand op te wachten. De shows hebben een ontegenzeggelijk succes. Helaas, want ineens moeten er her en der in het land ook allerlei wedstrijden en battles worden georganiseerd. Soundmixshowpresentator Henny Huisman wilde zelfs een Battle of the Bands opzetten. Gelukkig zit daar geen muziek in.
Mijn pleidooi en die van de Bandcoach artdirector: stop met deze pleuris. De verloedering van de Nederlandse muziek zakt anders beneden de laagste pooltemperatuur en daar wordt niemand warm van.

Deze column verscheen eerder in Bandcoach Magazine

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email to someone
Reinout Burgers

Geschreven door

Hoofdredacteur

Reacties (0)

Gerelateerde artikelen

Kennispartners

knowledge partners