pipo

Pipo de Clown

Pipo de Clown

Ik zal een jaar of vier zijn geweest. Het was in de jaren dat de televisie pas ‘s avonds om kwart voor zeven begon. Uiteraard met een kinderprogramma en dat was in die tijd Pipo de Clown. Traditiegetrouw zat ik iedere avond met een gewassen gezicht en gepoetste tanden op tijd klaar voor de televisie. Maar die ene avond was ik blijkbaar in tijdnood geraakt en had het tandenpoetsen maar even laten zitten. Nietsvermoedend ga ik voor de buis zitten, net op tijd. Pipo heet ons welkom. Meteen voegt hij daar de vraag aan toe of we allemaal onze tanden hebben gepoetst. Ik voel me enigszins beschaamd, maar de schrik slaat me om het hart als Pipo ineens zegt: “En ik zie één jongetje dat zijn tanden niet heeft gepoetst…” Stijf van de schrik zit ik mijn stoel. Hoe weet hij dat? Hoe kan hij dat zien? Nog heel lang heb ik gedacht dat mensen op de televisie zo onze woonkamer in konden kijken. En met Pipo was het nog een graadje erger, want die zag gewoon alles.
Het duurde gelukkig niet al te lang tot ik besefte dat Pipo natuurlijk gewoon blufte. Dat bluffen heb ik in mijn eerste jaren als interviewer ook wel eens gedaan. Als kunstredacteur interviewde ik kunstenaars en die noemden soms namen die ik eigenlijk zou moeten kennen. Dat was niet altijd het geval en aanvankelijk deed ik net alsof die namen me op z’n minst bekend voorkwamen. Maar ik heb het snel afgeleerd, je kunt gewoon niet alles weten.
Al interviewend voor Bandcoach heb ik al veel namen gehoord die ik nog niet kende. Zo had ik voor deze Bandcoach een leuk interview met Thimon de Jong over het uitsterven van de evergreen. Ook Thimon noemde artiestennamen die ik niet kende, maar tegelijk vertelde hij erbij dat ik daar geen uitzondering in ben.
Nog een paar bekentenissen. Tot voor tien jaar geleden had ik nog nooit van Stevie Ray Vaughan gehoord. Nu is het mijn favoriete gitarist. En tot voor vijf jaar geleden was de naam Eva Cassidy volslagen onbekend voor mij. Tot ik een opname van haar hoorde en er gelukkig iemand in de buurt was die me kon vertellen wie het was. Over Eva Cassidy hebben we ditmaal een mooi artikel in de serie Hall of Fame.
Kortom, als je in Bandcoach namen tegenkomt waar je nog nooit van hebt gehoord: geen zorgen, want ga er maar vanuit dat de hoofdredacteur daarvan op z’n minst een aantal ook niet kende. Gelukkig maar, want stel dat er op muziekgebied niets meer te ontdekken viel…

Deze column verscheen eerder in Bandcoach Magazine

 

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email to someone
Fred Meijer

Geschreven door

Fred Meijer, redacteur Bandcoach Magazine

Reacties (0)

Gerelateerde artikelen

Kennispartners

knowledge partners