racoon

Ik ben een eikel

Ik ben een eikel

 
 

Ik ben een eikel

Ik ben een bewonderaar van Racoon sinds het eerste uur; toen ze hun debuutalbum ‘Till Monkeys Fly’ in 2000 uitbrachten. Het melodieuze gitaarspel van Dennis Huige, de prachtige rauwgerande stem van Bart van der Weide en de goede teksten grepen mij meteen bij de strot en hoewel ze later wat commerciëler klonken, heeft de band mij altijd geboeid. Hun Engelse teksten staan op het hoogste Nederlandse niveau. Ik schrijf bewust Nederlandse niveau, want geen Hollander die echte Engels teksten of poëzie kan schrijven. Je moet een autochtoon zijn om de diepte van taal te leren kennen. Zo vertelt Buffi Duberman, personal English coach, in deze Bandcoach. Frank Boeijen verafschuwt openlijk het gebruik van Engelse taal door Nederlandse muzikanten. Te weinig diepgang is zijn mening en dan laat hij de soms uiterst belabberde uitspraak nog even buiten beschouwing. In je eigen taal kan je feilloos gebruik maken van gezegden en uitdrukkingen die de tekst een ijzersterke dimensie kunnen geven. Weinig Nederlanders hebben de gave om dat in het Engels te doen.
Lange tijd dacht ik echter dat Racoon dit wel kon, maar ze zijn een klein beetje van hun voetstuk gevallen. Op hun debuutalbum staat het nummer ‘Blue Days’ en daar komt de tekstregel in voor: ‘I’m an asshole, but I’m learning’. Hoewel de regel mij persoonlijk zeer aanspreekt, heb ik altijd een vaag gevoel gehad dat de tekst niet helemaal Engels klonk. Sinds kort weet ik dat ik gelijk heb; dat de tekstregel een directe vertaling uit het Nederlands naar het Engels is. Voor de film ‘Alles Is Familie’ schreef Racoon zijn eerste Nederlandstalige nummer ‘Oceaan’ en wat schetst mijn verwondering. Daar hoor ik de tekstregel: ‘Ik ben een eikel, maar ik leer’. Prachtig. Weer tot tranen geroerd, maar nu met het volle bewustzijn dat de tekst nu zo kloppend is en in het Engels niet.
Zelfs een band als Racoon ontkomt dus niet aan het ‘double dutch’ syndroom. Maar wat mij nog meer verbaast, is dat Racoon zoveel krachtiger, intenser en diepgaander overkomt in het Nederlands. De muziek, de rauwheid en emotie van de zang, de teksten. Ineens hoor je intonaties, leg je verbanden, begrijp je en voel je. Het past. Het hoort zo. Dit is de kern van wat Racoon is en niet het Engels. De heren van Wasbeertje beseffen het zelf nog niet dat hun ware eigenheid op Nederlandse leest is geschoeid, want dit was volgens hen een eenmalig uitstapje. Ze gaan weer op de Engelse ‘foot’ verder.Jammer, verschrikkelijk jammer dat ze niet een Nederlands album maken. Ik wil hen en al die andere muzikanten, amateur of prof, adviseren: schrijf en zing in je moerstaal. En meteen smijt ik mijn advies aan Racoon van tafel, want ze zijn wel de beste Nederlandse band die Engelstalig zingt en als andere muzikanten, thuis of op het podium, Engels willen zingen: Luister goed naar the master’s voice of Racoon. Voor Nederlandse begrippen kan het niet perfecter.

Deze column verscheen eerder in Bandcoach Magazine

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email to someone
Reinout Burgers

Geschreven door

Hoofdredacteur

Reacties (0)

Gerelateerde artikelen

Kennispartners

knowledge partners