wimroelants=BW

Belgische gitarist Wim Roelants

Belgische gitarist Wim Roelants

‘Blijven slijpen tot het fonkelt’

Scheurende solo’s en diepgaande drumriffs vullen de straat bij de aankomst van Wim Roelants. Menig blik wordt gewisseld wanneer deze blonde gitaargod zijn instrument met een ongekende schwung de lucht inwerpt. “Ze is nog mooier in de zon!” Wim Roelants heeft het geschopt tot topgitarist. Zijn muzikale cv liegt er niet om: zo speelde hij in bands met Phill Campbell (Motörhead), Chris Frasier (Whitesnake) en Uriah Heep, om er maar enkele te noemen. Overal in de wereld gaf hij masterclasses en demonstraties, van de Frankfurter Musik Messe tot de Mexico Music Flair. Nu vult hij zijn dagen met sessiewerk, gitaarclinics en het uit de grond stampen van nieuwe projecten. 

De 35-jarige Belgische virtuoos begon een klassieke opleiding toen hij acht jaar oud was. “Mijn ouders waren beiden actief in de operawereld. Zij waren van het principe dat er muziek in mijn leven moest zijn, dus ging ik op zoek naar een instrument. Ik wilde graag iets wat ik altijd bij me kon hebben. Een blaasinstrument was geen optie, want ik vind het mooie om zowel begeleiding als solo te kunnen spelen.”
Wim kwam pas echt in een stroomversnelling op zijn twaalfde. “Een vriend van mij had een elektrische gitaar en een versterker gestolen in een muziekwinkel. Zijn moeder ontdekte het en verplichtte hem de spullen terug te brengen. Ik weet niet meer over welk merk het ging, maar er zaten knopjes aan, dus ik moest het hebben. Mijn moeder heeft me toen twee maanden zakgeld voorgeschoten, al wist ze natuurlijk niet van het echte verhaal. Toen ik eindelijk de gitaar en de versterker had, alle knopjes op tien! Dankzij mijn klassieke opleiding bekeek ik het gelukkig wel anders dan ‘gewoon scheuren’. Sindsdien ben ik geen seconde meer opgehouden.”

Naar de rockschool
Op zijn 21ste ging Wim naar de TIL in Antwerpen, een rockschool die intussen zijn deuren heeft gesloten. “Het was gewoon lachen, totaal niet te vergelijken met de moderne rock- en popacademies. Naast de lessen moesten we twee maal per week optreden, wat een chaotische bedoening. Maar uiteindelijk heeft het me toch veel discipline opgeleverd. Het goede aan zulke opleidingen is dat je verplicht bent om met dingen bezig te zijn waar je uit jezelf niet aan zou beginnen. Onbewust ga je die opgedane ervaringen toch gebruiken in je eigen projecten. Soms is het niet fijn muziekgeschiedenis of -analyse te bestuderen, maar je moet er mee bezig zijn. Muziek is een taal, muziek spelen is een gevoel. Het belangrijkste is dat je het gevoel niet verliest. Je zelf blijven is een must om jezelf te ontplooien. Wordt nooit een kopie van de dingen die je in je theorielessen leert.”
Toch vindt Wim live-ervaring de beste leerschool. “Wanneer je in ons systeem wilt functioneren, kun je niet anders dan een diploma op zak hebben. Maar eigenlijk strookt dat niet met mijn eigen manier van denken. De vrijheid die live spelen met zich meebrengt, is wat me echt drijft als muzikant. Zo ben ik als twintiger naar Spanje gegaan met een vriend van me. Na een week moest ik weer op de bus voor de terugreis. Maar ik was mijn identiteitskaart vergeten in een discotheek die ik ‘s avonds nog had bezocht. Ik mocht niet mee terug. Gelukkig heb ik altijd een gitaar bij me, dus ben ik gaan spelen in lokale cafés tussen de flamencohelden.. Voor ik het wist speelde ik er zes avonden per week. Pas een half jaar later ben ik weer naar België gegaan.”

Podiumbeest
Ondanks de vele uren in de studio vindt Wim zichzelf eerder een live-muzikant. “Sommige muzikanten houden meer van het studiogebeuren, maar geef mij uiteindelijk toch maar een podium met een stevige band achter me. Ik heb ook al sessiewerk gedaan voor bijvoorbeeld Vlaamse zangers waar ik niet meteen in de spotlights stond, maar simpelweg omdat ik mijn creatief ei kwijt moest. Dat is fijn, maar anders. Mensen die naar een optreden komen, zijn er voor de entertainment en de energie die je als muzikant op hen afstraalt. Toch ongelooflijk hoe een massa mensen kan opgaan in één en hetzelfde gevoel?”
Live-spelen ervaart Wim ook als een creatiever proces dan studiowerk. “In de studio ben je vaak gebonden aan structuur of vaste lijnen, op het podium kun je je verliezen in het moment. Niets zo heerlijk als on the spot even 16 maten langer doorgaan omdat de solo zo lekker klinkt.”
Als het van Wim afhing, was iedereen een podiumbeest zoals hij. “Je hebt er toch zelf voor gekozen om daar te staan? Dan moet je er ook staan. Mensen voelen het wanneer je onzeker bent, maar the show must go on. Daarmee wil ik niet zeggen dat je je anders moet gaan voordoen. Onderuitgaan mag, zolang je er maar iets uit leert. Als muzikant ben je een grove diamant die elke keer een beetje meer wordt bijgeslepen. Blijven slijpen tot het fonkelt is de boodschap. En ook dan blijf ik mijn eigen grenzen verleggen.”


Wim Roelants 03

Onzekerheid
Wat voor veel muzikanten een onbereikbare droom lijkt, wordt door Wim al snel gerelativeerd. “Ik heb eigenlijk nooit een andere baan gehad. Ik denk dat het een zekere vorm van overlevingszin is, iedereen moet zoeken naar zichzelf. Ik heb gewoon nooit opgegeven of mijn eigen waarden en principes genegeerd. Mensen zien een levensvisie zoals rock ‘n’ roll al gauw als anarchistisch. Dat is het in mijn ogen niet. Ik kan tenminste zeggen dat ik dit altijd echt wilde doen, niet alleen als een hobby.”
Dat wil niet zeggen dat het alleen maar rozengeur en maneschijn is. “Het is een constante struggle. Zeker mensen in je naaste omgeving kunnen weleens gek worden van die onzekerheid, want veel opdrachten zijn seizoensgebonden. Het is een mentale druk voor jezelf en de linie achter je. Tenzij je de zekerheid hebt dat een formatie samenblijft, maar ook dat is niet vanzelfsprekend. Wanneer blijft een band samen? Wanneer alle leden kunnen stoppen met hun vaste job, de vrouw of kinderen geen problemen hebben met de situatie en iedereen ook effectief ervoor wil gaan en leven van de muziek. Valt er één schakel uit, dan verandert de hele context.”

Endorsement
Wim heeft het geluk een endorsement te hebben. Een endorsement is de samenwerking van een performer met een een fabrikant, met als doel een merk te promoten. De muzikant krijgt materieel aangeboden in ruil voor een exclusief gebruik van dit merk. Soms vraagt de fabrikant een percentage van de verkoopprijs, anderen betalen je om erop te spelen. “Mijn endorsements zijn in de eerste instantie eigenlijk vrij toevallig tot stand gekomen, iets wat tegenwoordig een stuk minder vanzelfsprekend is. Ik was aan het rondsnuffelen in een muziekwinkel in Deurne waar ik iemand kende. Ik besloot om eens te vragen of er geen interesse was in een demo, en jawel! Er zou binnenkort een open dag plaatsvinden, waar nog plaats was voor me. ‘Ik zal komen spelen, maar dan neem ik die gitaar aan de muur daar mee’. Zo gezegd, zo gedaan, en even later had ik de kans om voor een volle winkel een demo te doen.”
Een vertegenwoordiger van Yamaha was aanwezig, en het klikte meteen. “Toen ben ik  begonnen met demo’s te spelen voor Yamaha in vrijwel alle muziekwinkels in de Benelux. Daarna ben ik op zoek gegaan naar merken die mij het meest lagen en fabrikanten die het meest voor me konden betekenen. Sindsdien speel ik voornamelijk op LAG gitaren (Frans merk), Laney versterkers en Elixir snaren. Het ene land is niet per se meer rendabel dan het andere, overal moet je lang genoeg blijven om iets degelijks te kunnen waarmaken. Het helpt je echt vooruit als muzikant, een onderneming achter je te hebben.”
Welke stappen moet een muzikant ondernemen om van deze luxe te kunnen profiteren? “De beste manier is zelf een optreden te organiseren waarin je je kunsten laat zien en de pers en vertegenwoordigers uit te nodigen. Het moet geen fancy zaal zijn of een dure aangelegenheid, mensen komen voornamelijk naar je toe om de muziek, al speel je maar twintig minuten. Daarna is de boodschap: babbelen. Contacten leggen met een hapje en een drankje. Zien wie er wat voor je kan betekenen. Zo heb ik het geluk gehad voor de Engelse firma Licklibrary een Tuition dvd te kunnen opnemen. Die is The Wim Roelants’ Guitar Experience gedoopt.”

Vindbaar zijn
Over de juiste instrumenten en apparatuur beschikken betekent nog niet dat je opdrachten hebt. “Moderne kanalen als Myspace en Youtube zijn wat je tegenwoordig nodig hebt. Als muzikant moet je ervoor zorgen dat je vindbaar bent. Mensen die je een cd stuurt, gaan je zoeken op internet. En dan is het belangrijk dat die personen je kunnen terugvinden. Zoiets komt niet van de eerste keer, het is een groeiproces.”
Veel muzikanten geven de promotie uit handen. “Ze worden dan begeleid door mensen die zelf geen muziek maken, maar bezig zijn met de commerciële kant. Zoiets is moeilijk, ikzelf ben liever bezig met muziek maken. Muziek is geen product zoals een auto dat is. ‘Dit weekend heb ik er twee verkocht, te gek, morgen zal ik er twee nieuwe gaan aankopen, who cares!’ Als je in staat bent je muziek te verkopen als een product, dan kan je dat waarschijnlijk beter dan welke verkoper ook. Maar ik denk dat het als echte muzikant bijna onmogelijk is. Een goede verkoper is goud waard, maar je moet echt zelf wel gefocust blijven en zien wat er gebeurt. Niet dat je muziek volop verkocht wordt en je je daarna moet gaan afvragen wat je er nu zelf aan hebt gehad. Op dit moment doe ik het meeste zelf. Ik ben te veel bezig met het idee dat weinig mensen dezelfde motivatie zullen hebben als ik om me op de juiste manier naar buiten te brengen.”

Wim Roelants 01

Media is het keyword
Toch zijn er volgens Wim genoeg redenen om wel voor een manager te opteren. “Zulke mensen kunnen contacten hebben die je zelf nooit kunt leggen. Dat kan een boekhouder of bankier zijn die voor een baas werkt en alles moet doen zonder overgave, maar evengoed een muzikant zonder diploma met dezelfde capaciteiten. Vaak zijn er meer mogelijke connecties dan je zelf zou denken.”
Wim noemt een voorbeeld van dat laatste: “Zo werkte een vriend van me aan een website voor een internationale organisatie. Ik was daar voor mijn eigen website en zag in een mailconversatie dat Bill Wyman (Rolling Stones) op een gelegenheid in Trix (Hof ter Lo) speelde. Meteen informeerde ik of er al een support-act was, en twee dagen later was onze boeking een feit. Er bleek iemand van Russische afkomst in de organisatie te zitten, die weer een duw in de rug was voor het lanceren van clinics in Rusland. Intussen hebben we een single opgenomen in het Kazachstaans, een powerrock bewerking van een bestaand populair volkslied. Dit om aan te tonen dat grote connecties vaak uit het niets kunnen opduiken. Elke grote gelegenheid maakt je andere projecten achteraf weer groter. Media is het keyword van een muzikant. Een goed management is ideaal, zolang ze het maar op de juiste manier bekijken en alles in overleg doen met de band. Als ik zou voelen dat mijn ziel wordt verkocht, stop ik ermee.”

Plezier voelen
Welke tips kan Wim de beginnende muzikant meegeven? “Nooit stoppen, altijd blijven doorgaan! Niets zo belangrijk als het plezier voelen van spelen omdat je dat gewoon graag doet, of andere mensen dat nu waarderen of niet. Probeer nooit iets te forceren. Studie zou een positieve inspanning moeten zijn, maar doe alleen dingen die naar je zin zijn. Als het plezier er niet is, dan zal het nooit wat worden.”

 

Meer van Wim Roelants vind je op MySpace of op www.wimroelants.com. Ook zijn nieuwe projecten zijn te vinden op het net: www.room13.be, www.acoustic-knights.com en myspace.com/mrgandthebluepower.

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Email to someone

Geschreven door

Jimmy Schepers, redacteur Bandcoach Magazine

Reacties (0)

Gerelateerde artikelen

Kennispartners

knowledge partners